Historia Ośrodka Szkolno Wychowawczego dla Niesłyszących

Budynek Ośrodka

 

Historia naszego Ośrodka rozpoczyna się datą 1 stycznia 1950 roku. W tym dniu, zarządzeniem Ministra Oświaty i Kuratorium Okręgu Szkolnego w Krakowie, powołano do życia Publiczną Średnią Szkołę Zawodową Specjalną dla Dzieci Głuchych, która w późniejszym czasie stała się podbudową Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego dla Niesłyszących.

            Pierwszą siedzibą szkoły był dawny ratusz kazimierski mieszczący się na Placu Wolnica 1 – obecnie znajduje się tam Muzeum Etnograficzne. Władze dyrektorskie objął Marian Roganowicz. Funkcję tą pełnił przez osiem kolejnych lat. W bardzo skromnych warunkach lokalowych, dysponując jednak własnymi warsztatami szkoleniowymi: tkackim i krawieckim, naukę pobierało 15 uczniów. Jeszcze tego samego roku, w listopadzie, szkoła zmieniła swoją lokalizację. Wszyscy przenieśli się do czterech małych pomieszczeń w budynku sióstr zakonnych Zgromadzenia Córek Bożej Miłości, mieszczących się przy ul. Pędzichów 16. Wraz z rosnącą ilością uczniów – trzydziestu dwóch w roku szkolnym 1951/52 – szkoła zawodowa otrzymała nowy budynek przy ul. Karmelickiej 66 i poszerzyła wachlarz nauczania zawodowego o oddział krawiecki i jedyny w Polsce dział galanterii skórzanej.

            W 1954 roku nazwa Publiczna Średnia Szkoła Zawodowa Specjalna dla Dzieci Głuchych została zmieniona na Zasadniczą Szkołę Zawodową dla Głuchych nr 1, a Wydział Oświaty i Prezydium Wojewódzkiej Rady Narodowej przydzielił jej trzy pomieszczenia przy ul. Kanoniczej 18, które zostały zaadoptowane na internat dla dziewcząt. Sypialnie dla chłopców zostały w pomieszczeniach przy ul. Karmelickiej 66. Cztery lata później, w 1958 roku funkcję dyrektora Ośrodka objęła Eugenia Sokołowska i sprawowała ją do roku 1971. Na przełomie lat 1962/63 internat dla dziewcząt został przeniesiony do pomieszczeń przy ul. Michałowskiego 1/3. Rok później został zlikwidowany dział galanterii skórzanej, a na jego miejsce utworzono dział tokarsko-ślusarski.
            Rok szkolny 1964/65, to rok wielu zmian. Otrzymując wszystkie pomieszczenia po Szkole Podstawowej dla Dzieci Głuchoniemych przy ul. Pędzichów 16, cała szkoła – sale lekcyjne, pomieszczenia biurowe, gabinet dyrektora i internat dla wszystkich uczniów – przeniosła się do tego budynku. Jedynie warsztaty szkolne o kierunkach: tkactwo i krawiectwo pozostały przy ul. Karmelickiej 66, a zawód „ślusarz” młodzież niesłysząca zdobywała w Spółdzielni „TRUD” i zakładzie im. SZDKOWSKIEGO. Ponadto,w związku ze zmianami lokalowymi, Kuratorium Okręgu Szkolnego zleciło dyrekcji zorganizowanie oddziału szkolenia rzemieślniczego szkoły podstawowej dla dzieci głuchych przerośniętych wiekiem oraz próbnej Szkoły Życia dla dzieci głęboko upośledzonych. Nastąpiła więc zmiana nazwy placówki na Państwowy Zakład Wychowawczy nr III, który w 1966 roku zastąpiono nazwą: Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy w Krakowie.
            W latach szkolnych 1965-73 zmieniła się oferta kształcenia. Został zlikwidowany dział krawiecki, a na jego miejsce pojawił się dział cukiernictwa, który istniał przez 6 lat, przywrócony został kierunek szkolenia zawodowego galanterii skórzanej – kaletnictwo. Pojawił się także nowy kierunek: dziewiarstwo.
            Od 1 września 1970 roku stanowisko dyrektora Ośrodka objęła Maria Ilińska. Na przełomie roku szkolnego 1974/75 placówka otrzymała sześć dodatkowych pomieszczeń przy ul. Spasowskiego, gdzie przeniesiono sale wykładowe i gabinet dyrektora. W tym samym roku osiemnastego października, podczas uroczystych obchodów ćwierćwiecza szkoły nastąpiło wręczenie sztandaru i nadanie placówce imienia Janusza Korczaka. Rok później szkoła i warsztaty szkolne z pomieszczeń przy ul. Spasowskiego zostały przeniesione do pomieszczeń budynku na pl. Jana Matejki 11.
W styczniu 1978 roku władze Ośrodka otrzymały złą wiadomość – ze względów finansowych decyzją Kuratorium Oświaty i Wychowania w Krakowie Specjalny Ośrodek Szkolno-Wychowawczy musi być zamknięty. Jednak dzięki determinacji i pomocy rodziców, przyjaciół ośrodka, nauczycieli, dyrekcji i młodzieży udało się zmienić postanowienie kuratora i uratować istnienie placówki.
            W 1980 roku funkcję dyrektora przejął Witalis Czulak, a od 1989 roku stanowisko to objął Marek Mazurek. W latach jego kadencji powstało najpierw Technikum Zawodowe o kierunkach kształcenia: technik odzieżowy – specjalność: krawiectwo lekkie; technik włókienniczy – specjalność: tkactwo artystyczne; technik mechanik– specjalność obróbki skrawaniem; w późniejszym czasie pojawiły się kierunki: technik przetwórstwa skóry – specjalność: kaletnictwo; technik gastronomii – specjalność: żywienie zbiorowe, technik handlowiec – specjalność: sprzedawca, natomiast w Zasadniczej Szkole Zawodowej pojawiły się specjalności: kucharz i sprzedawca magazynowo-sklepowy. Od 1996 roku szkoła kształciła także w Technikum Uzupełniającym nr 17 na podbudowie szkoły zasadniczej w zawodach: gastronomicznym, mechanicznym, odzieżowym, skórzanym, włókienniczym. Zmianie uległy nie tylko kierunki kształcenia ale także baza lokalowa.
            W 1992 roku Ośrodek Szkolno-Wychowawczy dla Niesłyszących został przeniesiony do budynku po Ochotniczym Hufcu Pracy przy  ul. Grochowej 19. Początkowo dwa piętra budynku przeznaczono na zajęcia szkolne, a trzecie i czwarte na internat. W 1993 roku rozpoczęła się budowa nowego cztero piętrowego obiektu przylegającego do ośrodka z przeznaczeniem na warsztaty szkolne i pomieszczenia lekcyjne. Budynek przeznaczony na zajęcia warsztatowe został uroczyście oddany młodzieży i nauczycielom w październiku 1995 roku, a rok później została oddana część szkolna. Wyremontowano także salę gimnastyczną, do której w 1999 roku dobudowano zaplecze i salę rehabilitacyjną. Natomiast trzy lata później nastąpiło uroczyste otwarcie przewiązki łączącej szkołę ze stołówką i salą gimnastyczną.
Po reformie Edukacji zmieniły się formy kształcenia. Utworzono 3-letnie XL Liceum Ogólnokształcące, XXVI Liceum Profilowane o profilu ekonomiczno-administracyjnym oraz Technikum Zawodowe nr 27 o kierunku: technik mechanik i technik włókienniczych wyrobów dekoracyjnych
            W 2003 roku rozszerzono ofertę kształcenia o profile: kreowanie ubiorów i mechaniczne techniki wytwarzania - w 3-letnim Liceum Profilowanym oraz profil blacharza samochodowego w Zasadniczej Szkole Zawodowej. Niespodziewana śmierć dyrektora Mazurka w październiku 2004 roku zakończyła okres jego opieki nad ośrodkiem, a tymczasową władzę przejęła v-ce dyrektor Agata Czech, która w marcu 2005 roku otrzymała nominację na stanowisko dyrektora Specjalnego Ośrodka Szkolno-Wychowawczego dla Niesłyszących. Funkcję tą sprawuje do chwili obecnej.
            Staraniami pani dyrektor od 2006 roku młodzież niesłysząca może kontynuować swoją edukację w powstałym Policealnym Studium Zawodowym. Szkoła Policealna nr 20 (jednoroczna po liceum profilowanym lub dwuletnia po szkole dającej wykształcenie średnie) kształci osoby niesłyszące w takich zawodach jak: technik prac biurowych, technik handlowiec, technik organizacji usług gastronomicznych, technik żywienia i gospodarstwa domowego, technik technologii odzieży, technik włókienniczych wyrobów dekoracyjnych oraz technik mechanik.
               Kolejne reformy edukacji umożliwiły utworzenie nowych szkół – XL Liceum Ogólnokształcącego, XXVI Liceum Profilowanego oraz Szkoły Policealnej  nr 20; młodzież kształci się w takich zawodach jak:  blacharz samochodowy, technik prac biurowych, technik handlowiec, technik organizacji usług gastronomicznych, technik żywienia i gospodarstwa domowego, technik technologii odzieży, technik włókienniczych wyrobów dekoracyjnych oraz technik mechanik, a także w klasach o profilu ekonomiczno-administracyjnym.

We wrześniu 2010 r. zorganizowano obchody 60 - lecia powstania SOSW. Jubileusz został zorganizowany w NCK w Nowej Hucie. Uroczystości rozpoczęły się mszą św. w opactwie cystersów w Mogile. Mszę koncelebrował ks. Infułat Jerzy Bryła.

Witając zaproszonych gości pani dyrektor Agata Czech zwróciła uwagę obecnych na odmienność kształcenia osób z wadą słuchu:

Dzisiaj mogę stwierdzić z pełnym przekonaniem, że sześć dziesięcioleci poświęconych na budowanie i rozwijanie Ośrodka nie zostało zmarnowanych, wręcz przeciwnie – zostały one efektywnie wykorzystane, a osiągnięcia naszych uczniów naprawdę cieszą i dają motywację do dalszej pracy.

Bardzo ważną częścią istnienia Ośrodka jest współpraca międzynarodowa zapoczątkowana 
w czerwcu 2003 r. z ośrodkami w Niemczech i we Francji dotyczącej kształcenia zawodowego uczniów i wymiany zawodowej nauczycieli.

Od 2009 SOSW jest członkiem międzynarodowej sieci HIPEN, działającej w ramach UE
i świadczącej usługi dla osób z dysfunkcją słuchu (rehabilitacja, edukacja, zatrudnienie, szkolenie zawodowe, badania naukowe).

Dzięki tej współpracy młodzież Ośrodka bierze udział w projektach międzynarodowych, finansowanych z funduszu Unii Europejskiej.

Nasz Ośrodek pozwala młodym ludziom na zdobycie wykształcenia i zawodu, a także umożliwia rozwijanie talentów, zainteresowań dzięki: olimpiadom tematycznym, konkursom, wystawom artystycznym, zawodom sportowym.

9 lipca 2014 r. uchwałą nr CXII/1705/14 Rada Miasta Krakowa uchwaliła założenie XII Liceum Ogólnokształcącego Specjalnego dla Dorosłych w Specjalnym Ośrodku Szkolno - Wychowawczym dla Niesłyszących w Krakowie, ul. Grochowa 19. XII Liceum Ogólnokształcące Specjalne dla Dorosłych to szkoła 3-letnia, bezpłatna,  nauka odbywa się w formie: stacjonarnej (3–4 dni nauki w tygodniu) lub zaocznej (co dwa tygodnie przez 2 dni).

Liceum zapewnia możliwość kontynuacji nauki w Ośrodku absolwentom zasadniczej szkoły zawodowej, dzięki temu uczniowie mogą w Ośrodku uzyskać zarówno wykształcenie średnie jak i kwalifikacje zawodowe na kwalifikacyjnych kursach zawodowych. Inauguracja zajęć odbyła się 1 września 2014 r.

 
Zapraszamy również do przeglądnięcia prezentacji o historii naszego Ośrodka: - Prezentacja